" ديريست كه دلدار پيامي نفرستاد      ننوشت كلامي و سلامي نفرستاد"

آخرين پستي كه محمد آقا توي وبلاگ بهار نو گذاشتن اينه :

"دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد   داستان غم پنهاني من گوش كنيد "

      " ضمن پوزش از خوانندگان این وبلاگ ،

             بنا به دلايلي فعلا نمي نويسم "

اما از آنجا كه :

" چو عضوي به درد آورد روزگار     دگر عضو ها را نماند قرار "

مخاطبين بهار نو نيز با ارايه نظرهاي سير و نيم سير خود ، هم درديشان را با مصيبت وارده اعلام نموده وآه و اندوه حسرت رادر نظرخانه بهار نو بر جاي گذاشتند :

" عمر بسيار ببايد پدر پير فلك را     تا دگر مادر گيتي چو تو فرهاد بزايد "

اما اين در حالي است كه محمد آقا توي وبلاگ هاي ديگرش ، از جمله : يزدستان ، مردم داري ، مردم داران كويرو اكرام و . . . قلم مي زند ، چرا كه خوب مي داند :

" در دفتر زمانه فتد نامش از قلم      آنكس كه مردم صاحب قلم نداشت "

و اما حرف ها و حديث ها :

گمان اول : كسي به محمد آقا گفته كه بالاي چشمتان ابروست !

" معاشران گره از زلف يار باز كنيد    شبي خوش است بدين قصه اش دراز كنيد "

گمان چهارم: محمد آقا مي خواستند تعداد مخاطبين پر و پا قرص بهار نو را محك بزنند !

" خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان      تا سيه روي شود هر كه در او غش باشد" *

گمان پنجم : به دليل مراسمات مرسوم پايان سال ، بهار نو قصد خانه تكاني يا اسباب كشي داشته است !

" چنين قفس نه سزاي چو من خوش الحانيست

                                         روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم "

گمان ششم : محمد آقا وقتی عكس روزشان را گذاشتند ، پيش از پيوستن به جامعه معتادين اينتر نتي ، تصميم كبرايشان را گرفتند !

" هر كو نكند فهمي زين كلك خيال انگيز

                                  نقشش به حرام ار خود صورتگر چين باشد " 

. . .

گمان . . . : . . . ؟؟؟!!!

حدس و گمان های دیگر هم با خودتان . . .!

آخرين گمان و مهمترين گمان :

بهار نو ، توي اين زمستان كهنه ، جايي براي خودش نديده ، براي همين هم ، چراغش را كم سو كرده ،كفش هايش را جفت كرده و كركره را پايين كشيده ،

تا شايد در بهاري نوتر ، دست در دست عمو نوروز ، براي بيدار كردن خفتگان از خواب زمستاني برگرده !

بهار نو

همراه با بارش اولين باران بهاري باز گرد تا برف هاي سرد زمستاني را در ميان رودخانه هاي اميد جاري سازي

بهارت نو و انديشه ات جاويدان

" زندگي آتشگهي ديرينه پابرجاست

گر بيفروزيش ، رقص شعله اش از هر كران پيداست

ورنه خاموش است و

خاموشي گناه ماست . . .!"

* منت خدای را عزوجل که از این یکی سربلند بیرون آمدیم !